“Sevda da tohum gibidir; tohum toprağa gömülmeden, sevda kalbe gömülmeden filizlenmez.”
— Seyyid Yakup Elhuseyni
İnsan hayatının en büyük hakikatlerinden biri sevgidir. Fakat her sevgi, gerçek sevda değildir. Hakiki sevda; nefsin arzularına değil, Allah’ın rızasına yönelen muhabbettir. Nasıl ki bir tohum toprağın bağrına düşmeden yeşermezse, kalbe düşmeyen bir sevda da insanı kemale ulaştıramaz.
Toprağa emanet edilen bir tohum, karanlığın içinde sabırla bekler. Yağmurla beslenir, güneşle güç bulur ve zamanı gelince filiz verir. Müminin kalbine düşen ilahî muhabbet de böyledir. Sabır, ibadet, zikir, dua ve ihlas ile beslenen gönül, zamanla güzel ahlakın, merhametin ve takvanın merkezi hâline gelir.
Hak dostlarının anlattığı sevda; geçici dünyanın sevgisi değil, Allah’a yakınlaşmanın, Resûlullah Efendimiz’e (sallallahu aleyhi ve sellem) muhabbet beslemenin ve salih kulların izinden yürümenin sevdasıdır. Bu sevda, insanı kibirden uzaklaştırır, kalbi yumuşatır, affetmeyi öğretir ve kulu Rabbine daha samimi bir şekilde bağlar.
Unutulmamalıdır ki, toprağa ekilen her tohum hemen meyve vermez. Emek ister, sabır ister ve zaman ister. Aynı şekilde kalpte yeşeren iman ve muhabbet de istikamet üzere yaşandığında bereketlenir. Allah için sevilen her şey, insanın dünya ve ahiret saadetine vesile olur.
Rabbimiz bizlere, kalplerimizi iman, ihlas ve hakiki muhabbet ile süslemeyi; sevgimizi yalnızca O’nun rızası doğrultusunda yaşamayı nasip eylesin. Kalbimize düşen sevda, bizleri cennete ulaştıran bir rahmet vesilesi olsun. Âmin.
