Hayat bazen insanı öyle imtihanlarla karşılaştırır ki, gözyaşı ile sabır aynı yürekte buluşur. İnsan hem içten içe ağlar, hem de Allah’ın emrine teslim olarak yürümeye devam eder. Çünkü bilir ki her ayrılık bir son değil, Rabbine açılan yeni bir kapıdır.
Dünya, konup göçülen bir misafirhanedir. Nice sevdiklerimiz, nice hatıralarımız geride kalır. Fakat mümin bilir ki, asıl yurt ahirettir. Bu yüzden kalbi hüzünlense de umudunu kaybetmez. Her adımını tevekkülle atar, her gözyaşını Rabbine emanet eder.
Şeyh Seyyid Muhammed Saki Elhüseyni (k.s.) Hazretleri’nin şu hikmetli sözü, bu hakikati ne güzel anlatmaktadır:
“Bazen, gelinin dediği gibi; hem ağlarım, hem giderim. Ümidin varsa arkana bakarsın, ümidin yoksa arkana bakmadan gemileri yakarak yeni bir hayata kanat açarsın.”
İnsan bazen geride bıraktıklarına bakıp hüzünlenir. Ancak Allah’ın rızasına giden yolda, geçmişin yüklerini sırtında taşımak yerine, geleceğini Rabbine teslim etmek gerekir. Gerçek kuvvet; vazgeçebilmekte, teslim olabilmekte ve Allah’ın takdirine razı olabilmektedir.
Kur’ân-ı Kerîm’de Yüce Allah şöyle buyurur:
“Kim Allah’a tevekkül ederse, O ona yeter.” (Talâk Sûresi, 3)
Hayatın her ayrılığı, sabreden mümin için bir yükseliştir. Her gözyaşı, samimiyetle Allah’a döküldüğünde rahmete dönüşür. Rabbimiz bizlere hüzünlerimizde sabır, ayrılıklarımızda metanet, yolculuklarımızda ise istikamet nasip eylesin.
Unutmayalım: Bazen gözyaşı dökmek zayıflık değil, Rabbine teslim olmuş bir kalbin sessiz duasıdır. Asıl önemli olan, ağlarken bile Hakk’ın yolundan ayrılmamaktır. 🌿
