Çocukların dinî hayatla ilişkisi çoğu zaman evde gördükleri örneklerle şekillenir. İbadeti yalnızca emir ve ceza diliyle anlatmak yerine anlamını yaşa uygun biçimde açıklamak daha sağlıklı olabilir.
Birlikte kısa dua etmek, camiyi tanıtmak veya paylaşma davranışlarına çocuğu dahil etmek olumlu çağrışımlar oluşturabilir.
